niedziela, 8 stycznia 2012

16. Wichrowe Wzgórza

Autor: Emily Bronte
Tytuł: "Wichrowe wzgórza"
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Opis książki:
Jak tu nie dziwić się wiktoriańskim krytykom którzy uważali wspaniałą powieść Emily Bronte za ekscentryczną a nawet brutalną. Nigdy jeszcze i chyba nigdy później taka opowieść o wszechpotężnym niszczącym uczuciu i zgubnej namiętności nie wyszła spod pióra żadnej kobiety. To dzieło wyobraźni czerpiącej z mitycznego świata posępnych i wietrznych wrzosowisk Yorkshire to również dzieło niewinności - bowiem autorka przedstawia w nim zło w czystej postaci jakie nie zdarza się w świecie ludzi. Wartość artystyczna Wichrowych Wzgórz stawia tę powieść w rzędzie arcydzieł literatury. 

Ocena:
Emily Bronte, urodzona 30 lipca 1818 w Thornton, West Yorkshire i zmarła 19 grudnia 1848 w Haworth, była angielską pisarką i poetką. W ciągu swojego życia napisała tylko jedną książkę - "Wichrowe wzgórza". Ale właśnie tej książki nie da się zapomnieć. Jest jedyna w swoim rodzaju i zachwycająca. Dlaczego?

„Masz, na co zasłużyłaś. Sama siebie zabiłaś. tak, teraz mnie całuj i teraz płacz! Żądaj ode mnie pocałunków o łez... będę dla ciebie tylko trucizną i wyrokiem potępienia.” 

W książce jest dwóch narratorów - przybyły pan Lockwood, który słucha opowiadania służącej, pani Dean. Kobieta snuje swoją opowieść o starym dworze Wichrowych Wzgórz. Relacjonuje długą historią miłości i nienawiści rodziny Earnshaw i Linton. Ta długa i skomplikowana gawęda starej gospodyni o Katarzynie, Heathcliff'ie i Edgarze, skłania mężczyznę do pewnych wniosków. Jakich? O tym w książce.

"Wichrowe wzgórza" to niewątpliwie klasyka na skalę światową. Książkę na pewno warto przeczytać, bo od innych powieści odróżnia ją niewątpliwie to, że jest niezwykle dopracowana. Autorka dobrze przemyślała napisanie tak kontrowersyjnej powieści jak na tamte czasy, więc napisała ją wyśmienicie. 

„Przewodnią myślą mego życia jest on. Gdyby wszystko przepadło, a on jeden pozostał, to i ja istniałabym nadal. Ale gdyby wszystko zostało, a on zniknął, wszechświat byłby dla mnie obcy i straszny, nie miałabym z nim po porostu nic wspólnego.”

Trzeba jednak zaznaczyć, że język w książce nie jest łatwy. Wiele skomplikowanych zwrotów i wyrażeń, a także to, że Emily dobrze znała przestrzeń, którą opisywała, więc w książce jest dużo opisów, choć i dialogów nie brakuje. Główne wątki, takie jak miłość i jednoczesna nienawiść bohaterów jednym mogą przeszkadzać, dla innych będzie to nieodłączny element powieści. 

Autorka bardzo wyraźnie wykreowała postacie. Nie szczędziła słów, może czasem brutalnych i surowych, ale trzeba pamiętać, że powieść jest z okresu dwieście lat przed nami, a wtedy inny był język i zwyczaje. To jest magiczne w tej powieści, że przenosi nas dwa wieki wstecz. Poznajemy świat, którego nie znajdziemy w szkolnych podręcznikach czy lekkich czytadłach amerykańskich pisarek. Emily Bronte pokazuje nam mroczną deszczową Anglię w XIX wieku ze stylem i humorem.

„Nie umiem tego wyrazić, ale z pewności każdy człowiek zdaje sobie sprawę, że istnieje cześć nas samych gdzieś całkowicie poza nami...”

Książkę oczywiście polecam. Nie tylko dlatego, że warto ją znać, bo jest znana na całym świecie i niewątpliwie zachwyca kolejne pokolenia dziewcząt, ale również dlatego, że tej lektury nie da się zapomnieć. Jest wyjątkowa i niezwykła.

Polecam!

5,5/6

12 komentarzy:

  1. Absolutnie niesamowita książka. Wciągająca - siła namiętności dwojga głównych bohaterów jest tak jak niszcząca tak porusza czytelnika i prawdopodobnie będzie poruszać przez następne lata.

    OdpowiedzUsuń
  2. Jest na mojej tegorocznej liście :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Niedawno skończyłam i moje uczucia są cały czas niesprecyzowane. Książka świetna, poruszająca, jednak jak dla mnie właśnie "Jane Eyre" była lepsza. Nie wiem dlaczego, ale spodziewałam się czegoś innego po tej książce. Jednak jednego nie można jej odmówić - to klasyka i przeczytać trzeba.

    OdpowiedzUsuń
  4. Dawno czytana, ale zawsze pozostająca w pamięci

    OdpowiedzUsuń
  5. No i oczywiście - nie czytałam.. Grr :D Muszę przeczytac w tym roku, jeszcze ;d

    OdpowiedzUsuń
  6. Uwielbiam film, oglądałam kilka razy - książkę czytałam może dwa. Jak dla mnie piękna opowieść.

    OdpowiedzUsuń
  7. Ja również muszę w końcu się zdobyć na przeczytanie tego dzieła, tym bardziej że uwielbiam XIX Anglię

    OdpowiedzUsuń
  8. Muszę sięgnąć - takiego klasyka wstyd nie znać.

    Pozdrawiam :D

    OdpowiedzUsuń
  9. Wstyd, że jeszcze tego nie przeczytałam, a już druga osoba ją chwali. Nie no w najbliższym czasie muszę się za tą książkę wziąć, chociaż nie jestem do nie za bardzo przekonana. ;)

    Pozdrawiam i zapraszam na mojego nowego bloga. :D

    OdpowiedzUsuń
  10. Muszę ją przeczytać. Dla mnie pozycja obowiązkowa, a jak na złość nie mogę jej znaleźć w żadnej księgarni ;/

    OdpowiedzUsuń
  11. Wstyd się przyznać ale jeszcze nie czytałam...

    OdpowiedzUsuń
  12. Piękna opowieść. Czytałam dawno temu, ale nadal robi wrażenie.

    OdpowiedzUsuń

Będzie mi bardzo miło, jeśli zostawisz po sobie jakiś ślad :D

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...